Które u pewnych gatunków bywają przesycone związkami żelaza łub manganu. Pochwy bywają proste łub tworzą pozorne rozgałęzienia (gdy po przebiciu pochwy pewna liczba komórek formuje nić pod pewnym kątem). Bakterie te rozmnażają się przez podział; komórki potomne bywają ruchliwe, opatrzone rzęskami, lub stanowią nieruchliwe, małe, liczne konidia (rys. 95, 96). Zdolność do odkładania w pochwach albo na zewnątrz nich wodorotlenku żelaza była przyczyną nazywania tych bakterii (np. Crenothrix) żelazistymi. Żyją one w wodach obfitujących w związki żelazawe; utleniając je na związki żelazowe uzyskują przy tym procesie zasób niezbędnej energii do chemosyntezy. Obserwowane nieraz na wodach rdzawe naloty są widoczną oznaką rozwoju bakterii żelazistych. Organizmy te przyczyniają się do powstawania rudy darninowej, tzw. darniowca. Niektóre gatunki rozwijają się w jelitach i jamach ciała stawonogów lub kręgowców. Do klasy Beggiątoae zaliczone zostały bakterie nieorzęsione, o komórkach pojedynczych.

Rodzaje krętki i nie tylko.